Historia / Historia Woli Baranowskiej
Pierwszą wzmiankę o Woli Gołego znajdujemy w aktach baranowskich, które to mówią: "W połowie XVI wieku przeszły dobra baranowskie tj. miasteczko Baranów z wsiami: Wójków, Suchorzów, Gołego Wola, Przewóz w posiadanie Stanisława Tarnowskiego." Przez cały czas istnienia wsi jej losy związane były w większym lub mniejszym stopniu z Baranowem, a ściślej mówiąc z rodzinami dziedziców baranowskich i z losami parafii baranowskiej, ponieważ aż do roku 1924 Wola Gołego należała do parafii w Baranowie. Jeśli chodzi o nazwę wsi "Wola Gołego" toczyły się spory i do końca nie zostało to wyjaśnione. Jedni twierdzą, że nazwa ta pochodzi od niejakiego właściciela "Goła", inni zaś, że od pustych pól, których nie uprawiano z tego powodu, że przez bardzo długi okres czasu w ciągu roku na polach stała woda. Wydaje się jednak, że ta druga teza jest bardziej prawdopodobna. Ponadto istnieje jeszcze inny zapis, nie podający nazw "Wola Gołego" lecz "Wolica". Sądzi się, że obie te nazwy występowały jednocześnie. Nazwa "Wola Gołego wywoływała różne nastroje, dlatego też w roku 1928 Rada Gminna zwróciła się do Ministra Spraw Wewnętrznych z prośbą, aby nazwę wsi zmieniono na "Wola Baranowska" - Ministerstwo tę propozycję przyjęło i od tamtego czasu zwie się "Baranowska". Jak cały naród, tak i mieszkańcy naszej wsi po roku 1772 znaleźli się w granicach państwa, które dokonało rozbiorów, aż do roku 1918.
W 1854 powstaje Jednoklasowa Szkoła Ludowa, której fundatorem był Karol Hrabia Krasicki. W czasach austriackich życie toczyło się sennie i monotonnie, niejakim urozmaiceniem byty lata nędzy i klęsk żywiołowych. Czasy te to także okres wkraczania techniki w życie mieszkańców - w roku 1889 powstała kolej łącząca Dębicę z Rozwadowem przechodząca w pobliżu wsi, ponadto w roku 1910 i 1919 przeprowadzono prace melioracyjne.
W 1900 r. odbył się spis powszechny - we wsi żyło wówczas 1035 mieszkańców. W 1914 roku wybuchła I Wojna Światowa. Tego roku, 11 sierpnia, powołano pod broń wszystkich mężczyzn ze wsi. Po wycofaniu się wojsk austriackich, 18 września do wsi wkroczyły oddziały armii rosyjskiej. Podczas działań wojennych wieś została w znacznym stopniu zniszczona. 11 listopada 1918 roku, po 123 latach wróciła do wsi wolność. Następne wydarzenia historyczne, jakie zaszły w tutejszej miejscowości związane były z erygowaniem parafii rzymsko-katolickiej. Dnia 15 sierpnia 1924 roku odbyła się pierwsza Msza Święta z nadaniem aktu erekcyjnego. Pierwszym proboszczem parafii był ksiądz Józef Masztalerz. Pierwotnie kościół znajdował się w budynku przerobionym z karczmy. W roku 1925 rozpoczęto budowę nowego trójnawowego kościoła w stylu romańsko-barokowym. Ukończono ją w roku 1932, a 27 listopada tego samego roku odbyła się uroczystość konsekracji. Nadszedł dzień 1 września 1939 roku, pierwszy dzień zbrojnej agresji faszystowskich Niemiec na Polskę i w późniejszym czasie - na inne kraje europejskie. Rozpoczęła się ciemna noc okupacji. Podczas kampanii wrześniowej przez tutejszą okolicę przepłynęła fala uciekinierów z zachodu. Ludność wiejska dotkliwie odczuwała silną władzę niemiecką - dręczona była m.in. obowiązkowymi dostawami na rzecz III rzeszy. W czasie wojny zginęło wielu mieszkańców wsi. Po latach wojny nadszedł wreszcie dzień wyzwolenia, pomoc nadeszła ze wschodu. Pierwsze czołgi radzieckie wkroczyły do wsi 4 sierpnia 1944 roku o godzinie 14:30. Niemcy jednak nie ustępowali. Po wycofaniu się z okolicznych wsi umocnili się na linii wsi - Dymitrów Mały, Padew Narodowa, Babule. Wojska radzieckie okopały się na linii wsi - Baranów Sandomierski, Wola Baranowska, Knapy. Rozpoczęła się regularna bitwa, przebiegająca 4 i 5 sierpnia. Po zakończeniu tej operacji wojska radzieckie przeprawiły się na drugą stronę Wisły, tworząc Przyczółek Baranowsko-Sandomierski, stąd zimą 1944/1945 ruszyła wielka ofensywa, która zakończyła się zdobyciem Berlina. Po wojnie odbudowano zniszczone budynki, wybudowano asfaltową drogę łączącą wieś z Baranowem Sandomierskim a dalej z Tarnobrzegiem. W roku 1957 zelektryfikowano miejscowość, tego też roku powstał Komitet Budowy Szkoły. Przy wysiłku całego miejscowego społeczeństwa wzniesiono szkolę - Pomnik Tysiąclecia Państwa Polskiego. W sześć lat później - w 1963 roku - budynek szkoły oddano do użytku.